"Co się stało że przestałeś pisać relacje? Wszyscy na to czekamy!" - przeczytałem niedawno w jednym z komentarzy na mojej stronie.

Proszę, wyobraźcie sobie zawodnika szczęśliwego, zadowolonego z tego co robi, pełnego energii i zapału. Widzi ciągłą progresję wyników i umiejętności. To go motywuje. Nawet gdy nie ma już na nic siły, po ciężkim treningu albo wyścigach, siada przed komputerem. Po przeanalizowaniu z trenerem wszystkiego co zrobił dobrze i źle ze sportowego punktu widzenia, znajduje jeszcze odrobinę energii, żeby opisać to, co przeżył na wodzie. Dodaje do tego swoje spostrzeżenia, czasem uczucia, pisze, jak fantastycznie było zobaczyć delfiny, pływające po akwenie regat. To przychodzi samo. Nie musi silić się na fantastyczne opisy, wymyślać ich. Po prostu widział to i przeżył przy okazji. Zupełnie się na tym nie skupiał, walczył z przeciwnikami, a gdy przypominał sobie na lądzie co się działo, chciał się tym podzielić z innymi. Więc nawet podpierając się nosem o klawiaturę, pisał najlepiej jak umiał.

A teraz wyobraźcie sobie tego samego zawodnika gdy jest nieszczęśliwy. Nie może już pracować z dotychczasowym trenerem -  profesjonalistą, który sprawiał, że parł do przodu. Został zmuszony do pacy z Kimś innym. Kimś, kto od pół roku wciska mu kit i uczy go rzeczy, z którymi nie sposób się zgodzić. Mówi do niego pseudonaukowym językiem, a sam tekst nie ma nic wspólnego z logiką i sensem. Zawodnik ten ma coraz gorsze wyniki. Nie jest wstanie ukończyć wyścigu nawet na takim miejscu, jakie w poprzednim sezonie już go nie satysfakcjonowało. Czuje się zwyczajnie oszukany. Jego ciężka praca, równie ciężka, jak we wcześniejszych latach nie tylko nie daje żadnych pozytywnych efektów, ale niesie wręcz za sobą regres. Więc wspomniany wyżej Ktoś, znów wciska mu
"głodne kawałki", że praca jaką każe mu wykonywać, przyniesie efekty za kilkanaście, może nawet kilkadziesiąt miesięcy. Czyli dwa a może trzy lata. Oczekuje się od tego zawodnika dwóch lat robienia rzeczy, w które nie wierzy i tego, by w fatalnej atmosferze znosił brak dobrych wyników przez tak długi okres. Nikt nie kalkuluje, że z powodu  złych wyników, nie zrobi limitów na dostanie się do kadry, więc i finansowanie startów się skończy. O stypendium nie wspominając. A co najważniejsze, to co robi nie daje żadnej szansy na skuteczną walkę w Igrzyskach.  Nasz zawodnik mówi otwarcie czego potrzebuje w treningu, niestety musi robić coś innego. I to coś innego robi codziennie: jedną rzecz w kółko i nieskończoność. Bez sensu. Każde jego pytanie, jest traktowane przez Ktosia, jak próba przemycenia własnej i bardzo złej teorii, przez conie dostaje odpowiedzi na nurtujący go temat. Słowem, ten zawodnik wstaje rano z łóżka, patrzy w lustro i widzi nieszczęśliwą twarz bez wigoru. I ten sam zawodnik siada wieczorem po wyścigach przed komputerem. Pisze tytuł: "Puchar Świata na półmetku" i ...

I stara się wcisnąć pod spód kilka fajnie brzmiących zdań. Napisał jedno, drugie... i ... nie wie co dalej. Czyta te swoje dwa suche, stricte informacyjne zdania, w których nie ma duszy. Napisać dalej, że już dawno nie pływał tak źle? Że poszczególne manewry ma dopracowane do perfekcji, bo zrobił ich po tysiąc, ale był spięty więc i tak połowa stawki go wyprzedziła? Napisać że jest nieszczęśliwy i myśli o zakończeniu kariery zawodnika bo jest Ktoś, kto go zwyczajnie niszczy!? Próbował pisać to co zwykle. Próbował wiele razy. Ale nie potrafił. Nie był wstanie stworzyć tekstu z duszą. Tekstu, do jakiego przywykli i jakiego oczekują czytelnicy. Emocje jakie mu towarzyszyły, były po prostu złe. Doszło do tego, że musiał zadbać o swoje zdrowie psychiczne. Na szczęście jego przyjaciele byli z nim wtedy. Pomogli mu mówiąc, że przez jednego człowieka, nawet z silnym umocowaniem, nie może zaprzepaścić kariery. Nie może pozwolić, żeby wszystkie dotychczasowe wysiłki, zainwestowany czas, energia, nie tylko jego samego, zostały zmarnowane. I mieli rację.

Pół roku trwało, aż ten zawodnik dojrzał do decyzji, że dłużej tak nie może. Powiedział, że nie chce i nie potrafi dłużej pracować ze wspomnianym Kimś. Zresztą, ten Ktoś sam ułatwił podjęcie tej decyzji, dolewając do kielicha przepełniającą go kroplę. I zgadnijcie co się stało? Nasz zawodnik po paru dniach zaczął czuć, że żyje. Odetchnął głęboko, tak jak piechur, który po długim czasie wyjmuje z buta drażniący go kamień. Na jego twarzy zaczęły pojawiać się przebiśniegi prawdziwego uśmiechu. Zaczął rozmawiać z ludźmi, nabrał ochoty do wychodzenia na trening. Do dotykania otwartą dłonią tafli wody. Bo w bucie nie miał już kamienia.

Po następnych paru dniach pomyślał, że skoro odzyskuje radość z tego co robi, to może mógłby też coś napisać? Bo pewnie zawiódł tych, którzy zawsze czytali co u niego słychać, nawet, gdy nie miał najfantastyczniejszych wieści. Pomyślał też, że zwykłe: "przepraszam że tak długo nie pisałem..." nie wystarczy. Ale teraz już wiecie, dlaczego nie pisał. A skoro kamień z buta został usunięty, możecie się też spodziewać częstszych relacji.

Taka to historia. Można by ją opowiedzieć inaczej. Nadać bohaterom imiona, może nawet nazwiska. Opisać bardziej dosadnie ich czyny. Jak się wielu z Was domyśla, jest niepełna, lecz chyba wystarczająco długa, żeby pokazać część byłego już problemu.


Pozdrawiam serdecznie
Piotr Kula POL 17